Łazienka to jedno z najczęstszych miejsc, w których w starszych budynkach występuje azbest. Remont łazienki należy też do sytuacji o największym ryzyku narażenia na azbest, ponieważ rozbiórka powoduje dużo pyłu w ciasnym pomieszczeniu o słabej wentylacji. W tym artykule omawiamy, które materiały w łazience mogą zawierać azbest.
Klej do płytek
Zaprawa klejowa (klej do płytek) za płytkami ściennymi i podłogowymi to najczęstsze źródło azbestu w łazience. Szczególnie często azbest zawiera klej pod płytkami układanymi w latach 60. i 70. Azbest dodawano, aby klej był mocniejszy, lepiej się trzymał i był odporny na ciepło.
Warto pamiętać, że same płytki zwykle nie zawierają azbestu – ryzyko tkwi w kleju pod nimi. Podczas skuwania płytek klej się kruszy, a włókna azbestu mogą przedostać się do powietrza. Dlatego przed skuwaniem płytek w starszej łazience zawsze należy zbadać klej.
Fugi
Azbest może zawierać także stara zaprawa fugowa. Fugi między płytkami mogą uwalniać włókna azbestu podczas ich usuwania. Szczególnie ciemne, szare fugi w starszych łazienkach warto zbadać przed rozbiórką.
Szpachla na ścianach
Szpachla na ścianach łazienki to kolejne ważne źródło azbestu. Masy szpachlowe stosowano do wyrównywania ścian przed układaniem płytek lub malowaniem. Szpachla może tworzyć kilka warstw, a każda z nich może pochodzić z innego okresu. Szlifowanie i skuwanie bardzo skutecznie uwalnia z niej pył.
Zbadanie szpachli w łazience jest szczególnie ważne, ponieważ w małym pomieszczeniu pył łatwo się rozprzestrzenia, a narażenie może być znaczne nawet w krótkim czasie.
Izolacja rur
Izolacja rur wodociągowych i kanalizacyjnych przechodzących przez łazienkę może zawierać azbest. Szczególnie w starszych budynkach wielorodzinnych rury często biegną wewnątrz ścian łazienki lub na wierzchu. Przed wymianą pionów lub innym remontem instalacji izolację należy zbadać, zanim się jej dotknie.
Dlaczego remont łazienki jest szczególnie ryzykowny?
Remont łazienki łączy kilka czynników ryzyka: w ciasnym pomieszczeniu usuwa się kilka materiałów mogących zawierać azbest, powstaje dużo pyłu, a wentylacja jest często ograniczona. Do tego często używa się szlifierki kątowej, wiertarki i młota udarowego, które wytwarzają bardzo drobny pył.
Bez odpowiedniej ochrony osoba prowadząca rozbiórkę może w krótkim czasie zostać narażona na duże ilości włókien azbestu. Narażeni mogą być również domownicy przebywający w pozostałej części mieszkania, jeśli pył przedostanie się z łazienki przez drzwi i wentylację.
Jak sprawdzić, czy w łazience jest azbest?
Jedynym pewnym sposobem, aby sprawdzić, czy materiały w łazience zawierają azbest, jest analiza laboratoryjna. Należy pobrać próbkę materiału, który chcą Państwo zbadać – na przykład kleju do płytek, szpachli lub fugi – i wysłać ją do laboratorium. Próbki z różnych materiałów należy pobierać oddzielnie, ponieważ każdy materiał jest analizowany jako osobna próbka.
Próbkę w łazience można łatwo pobrać, na przykład ostrożnie odspajając jedną płytkę i odłupując kawałek kleju spod niej. Warto użyć maski ochronnej. Próbkę należy włożyć do strunowego woreczka foliowego i wysłać do laboratorium.
Podsumowanie
Remontując łazienkę w starszym mieszkaniu, zawsze trzeba liczyć się z możliwością występowania azbestu. Przed rozbiórką należy zbadać klej do płytek, fugi, szpachlę i ewentualną izolację rur. Wtedy remont będzie bezpieczny i przeprowadzony zgodnie z zasadami obowiązującymi przy azbeście.